اگر روزی اشتباه کردید وتصمیم گرفتید در روز پرترافیکی مثل جمعه یا روزهای قبل ازتعطیل بزنید به جاده چالوس و وقتی پس از یک،یا حتی 2 ساعت تازه متوجه شدید فقط 17 ، 18 کیلومتر از کرج خارج شدید وخواستید دور بزنید وبرگردید تازه با مشکل دیگری مواجه می شوید و آنهم ترافیک فشرده برگشته!!!

حالا چکار کنید؟؟

توصیه من اینه که اگر حول وحوش سد کرج یا محله خوزنکلا هستید(بین پورکان وخوزنکلا)، سمت چپ یک آبشار فصلی هست به نام پیچ آدران، در کنار آن یک پل فلزی نه چندان عریض هست که از روی رودخانه رد میشه. میتونید مسیر نوجان Nojãn وآتشگاه Atashgah رو انتخاب کنید.

اما یادتون باشه که راهش تعریف زیادی نداره(تا نوجان) و تقریبا صعب العبوره اما با خودروهایی مثل پراید هم می توان به راحتی گذر کرد. که پس از گذشتن از پیچ و خم های کوهستانی به روستاهای نوجان، خوارس-Khoãrs- دروان-Dorvãn- و آتشگاه منتهی میشود. تقریبا در این مسیر رودخانه در کنار شماست ولی جای مناسب پارک ماشین کمه وهمچنین رودخانه پائینتر از سطح جاده است وباید بعضا ده یا پانزده متر از سطح جاده پائینتر بیائید. از جاده چالوس تا نوجان در حدود ۸ کیلومتره. از نوجان تا آتشگاه هم حدود ۱۰ کیلومتره

و از آتشگاه تا کرج هم حدود ۱۲ کیلومتر است. مسیر فرعی روستاهای دروان و خوارس هم از میانه راه نوجان به آتشگاه جدا می شود و حدود ۱۰ کیلومتر است.

به دیدنشون می ارزه.  می توانید چند ساعتی رو در دامن طبیعت بگذرونید. در مسیر آتشگاه به کرج رستوانهای مناسبی هست وبعضا دیزی های خوبی هم دارند. یکبار استفاده کردیم راضی بودیم مخصوصا چون نانش داغ بود.

کمی پائینتر  به سمت کرج یک راه فرعی در سمت راست شما پدیدار می شه که به سمت برغان میره اگر اون رو دنبال کنید می تونید برید برغان ومخصوصا در فصل پائیز کلی خشکبار بخرید واگر همون مسیر رو ادامه بدهید از شهر کوهسار وکردان می گذرید و وارد اتوبان کرج می شویداما اگر وارد جاده برغان نشوید تقریبا در انتهای باغستان وبلوار اشتراکی وارد کرج می شوید

یادتون باشه روزهای جمعه مسیر آتشگاه تا حدودی شلوغه اما قابل تحمله. اما روزی مثل سیزده بدر توصیه نمی کنم این مسیر رو بروید(توصیه می کنم هیچ جا نروید)

یادم نیست عکسها رو چکار کردم . دفعه بعد عکس می اندازم.

توصیه مهم: به آئینتون قسم زباله هایتان رو در طبیعت رها نکنید مخصوصا انواع پلاستیک وبطری را. تصور کنید که دوباره به اونجا بر میگردید. نکنه شرممون بشه که بگیم ما قبلا اینجا نشسته بودیم!! 

در وبلاگها می چرخم با برخی از وبلاگها برخورد میکنم ونمی دانم چه قضاوتی کنم. احساس می کنم گروهی از مردم در بهشت ولی درحال دست وپا زدن در فقر هستند. البته اینکه ما در مملکتمان مناطق دست درگریبان فقر زیاد داریم امر پنهانی نیست ولی آیا باید استانهای زرخیزی مثل گیلان ومازندران وگلستان هم شاهد این پدیده شوم که ناشی از بی برنامگیهای مفرط وبی توجهی های ساختاری مدیران کشور والبته خود مردم است هم باشیم؟آیا می توان تصور کرد که در این استانها برخی مردم در فقر زندگی کنند و وضع زندگی آنها نسبت به سی و چند سال پیش تغییر عمده ای نداشته باشد؟

ما به راحتی  با امکانات نسبتا کافی وبا خودرویی با حداقل قابلیتهای قابل قبول  راه می افتیم ومی رویم به دامان طبیعت زیبای این کشور وچند روزی پولهایی را خرج می کنیم واگر تمکن بیشتری داشته باشیم ویلایی هم رزرو می کنیم واگر نداشته یاشیم یک منزل ارزانتر واگر آنهم موجود نباشد یک چادر برمی داریم وبه طبیعت می زنیم.

احتمالا بساط کباب یا جوجه کبابی هم به راه می اندازیم ودر بکر ترین نقاط زیبا در یک صبح تاعصر درخشان بهاری یا تابستانی صفایی میکنیم وبقایای سفرمان را هم بدون توجه در دامان طبیعت رها کرده وبه شهر برمی گردیم وخیلی هم که های کلاس باشیم خاطرات لذت بردن از طبیعت را هم در وبلاگ می نویسیم . غافل از اینکه در آن روستا یا منطقه ای که برای ما به ظاهر خوش آب وهواست در همان موقع چه چشمهایی در حال پایش ماست. کسانی که شاید فرزندان خردسال ویا زنان باردارش حسرت بوی کباب یا حسرت ماشین شاسی بلند ما(البته من چنین ماشینی ندارم) را دارند.

برای ما آن منطقه تداعی بخش زیبایی، ثروت، ویلا، آفتاب درخشان، باران جذاب بهاری، مه چشم نواز، میوه و.... است. اما برای آن روستایی ویلا یعنی کومه یا خانه کلشی وگلی ،ثروت یعنی پول نزولی که برای کاشت زمینش باید از اغنیا به گران بخرد، آفتاب درخشان یعنی سوختن محصول بر اثر گرمای روزهای بی آبی وسط تابستان، باران یعنی سیل به یکباره واز بین رفتن تمام محصول یکسال ونابودی محصول سردرختی به دلیل اصابت تکرگهای اندازه فندق وحتی گردو در فصل اردیبهشت ماه، مه  یعنی بشارت زمستانی که خواهد آمد وراههایی که بسته می شوند وزنانی که بدلیل نبودن امکانات وفاصله طولانی باشهر در هنگام وضع حمل خواهند مرد ومیوه یعنی چیزهای سیاه از انواع آفات وسیاهک وتگرگ زدگی(همین پدیده تگرگ زدگی رو در اردیبهشت ماه سال جاری در منطقه وسیعی از روستاهای اشکورات ودیلمان و... نابودی محصولات فندق وگردو و.. داشته ایم)

..... وما ومسئولین  غافل از اینهمه فقر.......، شادمان از ثبت یک رکورد خاطره انگیز در روز تاریخی که در دامان طبیعت گذرانده ایم به شهرباز می گردیم

واینهم تصویری از یک مرد روستایی با پاهای پرانتزی...

در ایام تعطیل خرداد ماهی امسال به منطقه زیبای دیلمان رفتم که گزارشش را قبلا منتشر کردم . بنا به سفارش دوستی به منطقه پیرکوه و روستای بنه زمین رفتیم. واز زیبایی طبیعت حظ وافر می بردیم واز هر گوشه ای عکس می انداختیم. از پیرزنی عکس می انداختم که داشت به لوبیاهایش آب می داد. وقتی به او می گفتم خوش بحال شما که در دامان این طبیعت زیبا زندگی می کنید، لبخند تلخی زد وگفت: زیبا؟ کجائید زمانی که ما در روزهای تیره زمستانی وجاده های بسته شده ونبود امکانات جاده ای بیمارستانی وخدماتی با مرگ دست وپنجه نرم می کنیم. کمر ما از دولا شدن مفرط در زمین کشاورزی مثل چوب تیرکمان گنجشگ زنی خم شده تو از خوشی میگی؟ اصلا خوشی چی هست؟..... ومن خجالت کشیدم...

در گوگل می گشتم تا اطلاعاتی در مورد اشکورات پیدا کنم تا با چشم باز به زیارت این منطقه بروم که با سایت زیر آشنا شدم. نیازی به زیاده گویی نیست وخودتون می توانید مطالعه کنید و ببینید که طعم فقر چطوریه!!

http://www.varboon.com

در انتهای روستای جمشید آباد، 1 كیلومتری غرب جاده زیرآب به شیرگاه و تقریبا 6 كیلومتری شمال غرب شهر زیرآب واقع شده و برخورداری از یك دره زیبای جنگلی، قرار گرفتن در مجاورت یك آبادی، عبور جاده و راه آهن سراسری از كنار آن، جریان رودخانه بزرگ تلار در وسط این منطقه از ویژگیهای شاخص و بارز آن به شمار می رود عوامل مذكور باعث گردیده كه جنگل كاشی آباد بدون دارا بودن حداقل امكانات تفرجگاهی مانند آب و سرویس های بهداشتی، اكنون نیز مورد استفاده دهها هزار گردشگر و دوستداران طبیعت برای گذران اوقات فراغت بویژه در فصل تابستان از این مكان زیبا، قرار می گیرد.

توجه کنید وقتی که در حال رفتن به شمال از جاده فیروزکوه به قائمشهر هستید جاده روستایی جمشید آباد در سمت چپ شماست . تابلو هم داره.

داخل جنگل می تونید با ماشین مدت زیادی در جاده شنی حرکت کنید تا جایی که جز صدای طبیعت وبلبل صدای دیگه ای نشنوید وگوشتون زنگ بزنه. توجه کنید تنهایی یا یک خانواده ای داخل جنگل نروید به طور عمیق. خطر زیاده.

پارک جنگلی جوارم

پارک پهناور جوارم در مسیر تهران به شمال كشور در جاده فیروزکوه به فائمشهر قرار داره، در مقابل روستای جوارم و 8 كیلومتری شمال شهر زیرآب واقع شده(یعنی شما که از تهران به سمت قائمشهر میروید باید شهر زیراب رو رد کنید) و در میان جاذبه های طبیعی شهرستان سوادكوه، از آماده ترین اماكن برای پارك جنگلی است . در حال حاضر جنگل جوارم از آب آشامیدنی برخوردار بوده كه این امر بهمراه فضای بسیار زیبای آن با دهها جاذبه طبیعی و جاده و راه آهن سراسری، عوامل بتیوته هزاران گردشگر را در طول سال فراهم آورده است

توجه کنید که تابلوی پارک رو که در سمت راست شماست وکمی در موقعیت عقب نشینی قرارداره رد نکنید. در بدو ورود هم باید به ازای هر ماشین ورودیه بدهید که با توجه به تورم افسار کسخته وافزایش قیمت تمام شده این کالا از ارائه بهای ورودیه معذورم. خودتون بپرسید. اما زیاد نیست حتما پول بدید واز امکانات داخل جنگل که واقعا براش زحمت کشیده شده استفاده کنید.

من در بدو ورود پرسیدم وامکان شب ماندن وچادر زدن هم وجود داره. تمام عوامل انتظامی وفروشگاهی ورستوران و آلاچیق وسرویس بهداشتی مناسب هم داره. اما نمی دونم شب خرس می یاد بخوردتون یا نه.

به هر حال اگه حسش رو دارید چند کیلومتری جاده آسفالت رو با ماشین بالا برید. سه مرحله ایستگاه توقفگاهی مناسب داره با امکانات فروشگاهی واستراحت ودر آخر آسفالت که میدانگاه بزرگی است از آلاچیقها  وزمین بازیاستفاده کنید. اگر مثل ما امکانات برق اینورتر(مبدل برق ماشین به 220 ولت) داشته باشید که می تونید برای شارژر استفاده کنید(به نظرم میرسه آلاچیقها برق دارند. چون قبلا رفتم فراموش کردم.)

در مسیر شمال یا برگشت از شمال حتما می تونید ساعات زیادی رو بدون خستگی در این جنگل ناز لذت ببرید. بقیه کارا به اختیار خودتون

عکسها از من نیستند.مربوط به آقای بهرام قبادیان و محمد میلادی است. با تشکر از ایشان.

سراپا اگر زرد و پژمرده‌ایم

ولی دل به پاییز نسپرده‌ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک‌خورده‌ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده‌ایم

اگر خون دل بود، ما خورده‌ایم

اگر دل دلیل است، آورده‌ایم

اگر داغ شرط است، ما برده‌ایم

اگر دشنۀ دشمنان، گردنیم

اگر خنجر دوستان، گُرده‌ایم

گواهی بخواهید، اینک گواه

همین زخم‌هایی که نشمرده‌ایم

دلی سر بلند و سری سر به زیر

از این دست عمری به سر برده‌ایم

از یک وبلاگ دیگر برداشت کردم